Dat vat de afgelopen dagen in het ziekenhuis aardig samen.
Ik moest donderdag om 7:30 uur present zijn op “6 noord”.
Dat vond ik al aan de vroege kant omdat ik ’s middags op de “rol” stond.
Ik was er om 7:25 uur en het was, op de zusterspost na, nog donker.
Vriendelijk werd ik in een wachtkamertje gezet met een kopje thee; heerlijk. Dat mocht omdat ik toch pas ’s middags aan de beurt was.
Twintig minuten en twee keer hetzelfde RTL4-nieuws later werd ik opgehaald door een o zo aardige stagiair die mij naar mijn bed zou gaan brengen.
In kamer 680 aangekomen, waren twee o zo lieve zusters met “m’n” bed bezig; ik moest opschieten, want ze wachtten op me in de OK….!!!!????
Asjemenou…. meer kreeg ik er niet uit.
Kleding op een stoel gegooid, waardevolle dingen in mijn afsluitbare kastje.
Snel in m’n nakie en het blauwe schortje achterstevoren aan.
Het bed in en voor dat ik ‘t wist kroop ik de operatietafel op.
Da’s niet fijn…. dat gehaast.
Moest eigenlijk nog plassen en ik had bovendien nog een aantal vragen en zo.
De routineuze vragenlijst werd afgewerkt; of ik geboren was en zo ja wanneer. Je kent dat wel.
Staat er ineens een chirurgijn bij me; of alles goed is uitgelegd en of ik goed begrijp wat de risico’s zijn etc. etc.: Ja, Ja en oh ja…. hoe lang duurt zo iets nu? (één van die vragen).... “Uurtje of anderhalf… ligt er aan…. Dr Brouwer doet het zelf en die komt er zo bij.”
Heb het nog tien-over-acht zien worden voordat ik in narcoseland was.
Tien-over-twaalf werd ik mij bewust van het feit dat ik in de uitslaapruimte moest liggen.
Aardige mensen komen naar mijn bed (hoe hebben ze me er op gekregen?); “Ha meneer Wulffraat; bent u er al?”.
Ja hoor, ik ben er al.
Slangetje werd uit mijn neus gehaald; blijft een rotgevoel en het liefst heb ik dat dit gebeurt als ik nog in een roesje ben.
Kolere… wat hebben ze met me gedaan; brandende ogen (je weet wel; of er brandend as in is gestrooid) barstende koppijn, totaal verstopte neus en die blaaskatheter brandt ook als de neten.
Allemaal dingen die ik nog nooit had meegemaakt; normaal kom ik vrolijk lachend, met een appetijt van hier tot Tokyo en moppen tappend wakker uit een narcose. En believe-you-me; ik ben inmiddels een ervaringsdeskundige op dat gebied.
Enniewees; “Zal wel van de contrastvloeistof zijn..” hoorde ik, en voor ik ‘t wist was mijn infuuskerstboom verder opgetuigd met zakjes paracetamol, prednison en antihistamine.
“Contrastvloeistof? Daar ben ik echt niet allergisch voor, tenzij jullie hier een eigen merk gebruiken..”
“Bij de MRI’s in het Maasstad Ziekenhuis heb ik ik-weet-niet-hoeveel van dat spul via een pompje naar binnen gekregen en nergens last van gehad..”
Terug op de afdeling werd het alleen maar erger terwijl ik het idee had dat dit niet mogelijk was.
Komen er twee dokoren aan m’n bed. Nooit gezien en ik geloof daarna ook nooit meer gezien.
”’t Is niet gelukt hè?....”
Moseskriebel; hoe moet ik dat weten?!
“Ja, hij kon er niet goed bij; of zo..”
Of zo?!
“Hij wil het nog een keer zo proberen..”
Zo…. als in straks; echt niet…. “U bedoelt, weer via een anchiodingus?”
“Ja…. dat heb ik wel begrepen.”
Leek mij gezien de heftige reactie op die contrastvloeistof niet zo voor de hand liggend…. “Wanneer, hoe, waarom, wat is er precies gedaan?”... daar moet ik allemaal dus nog antwoord op krijgen.
Intussen had ik ‘t niet meer van de hoofdpijn en de open haard in m’n ogen. Ook die katheter leek niet goed te zitten, terwijl ik daar normaal nooit last van heb gehad.
Dus bij de eerst volgende keer toen ze me kwamen checken; “Haal alsjeblieft die katheter uit m’n pielemoossie; ‘t brandt als de hel..”
“Hoe kan dat nou; hij loopt wel.”
“Kan wel zijn, maar mag ‘ie er alsjeblieft uit?”
En zo geschiedde. Wat een opluchting.
“Misschien kunt u daar ook niet tegen?!”
“Geloof me zuster; ik heb daar nog nooit last van gehad.”
Meer lekkers van ‘t infuus, een tijdje en vele keren (heel lief) vragen over hoe-of-het-nu-gaat later, hoor ik dat ik een nachtje ter observatie moet blijven.
Alhoewel ik liever naar huis was gegaan, had ik er gezien het feit hoe ik me voelde, niet echt moeite mee.
Zo rot als ik me voelde, zo “normaal” ik voor de rest was; gewoon iedereen in de maling nemen, moppen tappen en honger en dorst hebben.
Ik kreeg een kopje vla met wat stukjes ontbijtkoek.
In de wetenschap dat ik een nachtje moest blijven, had ik Veer gevraagd wat extra brood mee te nemen en een paar blikjes cola.
Vera en de kids kwamen ’s avonds met de gevraagde “merchandise” en Esthella had bovendien een oliebol voor bij de koffie meegenomen.
Gelukkig kon ik mijn ogen inmiddels weer open doen en besloot toch maar het pakket “TV-only” te bestellen.
Om tien uur ging het licht uit op de zaal en heb ik ook maar de TV uitgegooid.
Ondanks de onrust ’s nachts op de afdeling én de zaal, had ik redelijk goed geslapen; het was een uur of vijf ’s ochtends.
Ik wilde naar de WC omdat “die” fles al vol zat met “appelsap”, maar mijn “kerstboom” stond niet meer op de accu en was aangesloten op het lichtnet.
Dan toch maar proberen wat verder te pitten; met een volle blaas. Dat wel.
Ik heb altijd mazzel, dus de infuus in mijn hand bleef achter de lakens hangen (zat al niet meer zo jofel) met tot gevolg dat ‘ie er uit vloog; “The Texas Chainsaw Massacre” was een feit. Wat een zooi.
Afdrukken om het bloeden te stoppen, kraantje van ‘t infuus dichtdraaien, paar keer op reset drukken om het piepen van de “kerstboom” te stoppen die elke keer oud nieuws bracht dat er “under the pump” of zo iets een verstopping zat.
Toestanden.
Uiteindelijk vond ik het knopje om die “kerstboom” definitief het zwijgen op te leggen…..
Ik wist inmiddels waar het verbandspul lag en van een toegesnelde zuster kreeg ik wat tape; “Sorry, het is erg hectisch vannacht. Wilt u het zelf doen?”
Tuurlijk wilde ik dat; ik heb ten slotte mijn EHBO.
Maar; ik kon nu wel even naar de WC en in het volle licht daar had ik zo een drukverbandje aangelegd.
Daarna nog even verder gepit; op de deken, want daaronder was het een zooitje.
Werd weer wakker van de ontbijtkar.
“Goede morgen…”
Van de vier op de zaal was ik de enige die “Moggel” terug zei; maar die anderen waren echt ziek.
Aardig zijn is niet moeilijk en het leverde mij naast voedsel ook een Metro-krantje op.
Na het eten heb ik eerst ‘t bloed van de vloer gehaald met van die handige wegwerpwashandjes (Wordfeud!) en ben ik gaan douchen.
Daarna heb ik me aangekleed met het idee dat ik naar huis mocht; not.
In de loop van de ochtend kwamen de doktoren/artsen en co’s; kon ik eindelijk antwoord krijgen op mijn vragen; ook not.
Ik moest natuurlijk wel begrijpen hoe moeilijk het is om fistels in het ruggenmerg te vinden en dan ook nog uit te schakelen; maar dat wist ik al.
Die allergische reactie kwam gewoon door een overdosis contrastvloeistof; maar dat vermoedde ik al.
Er was al een vervolgafspraak gepland om het verdere plan de campagne door te nemen; dat leek me logisch.
Ik heb tot een uur of een moeten wachten tot ik Vera kon bellen om me op te halen.
Daar ging ik; illusies armer en een (nare) ervaring rijker zonder precies te weten wat er is gebeurd en hoe het nu verder moet.
Pas op 16 december moet ik weer naar de poli.
AKG.

Uit de telegraaf

België boos over Duitse taks op dwangarbeid
BRUSSEL – De Belgische regering is boos over de belasting die Duitsland heft op de pensioenen van Belgische ex-dwangarbeiders. Brussel gaat de kwestie maandag aankaarten in Berlijn, stelde minister van Financiën Didier Reynders zondag.
Het is shockerend en niet te verantwoorden dat Belgen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in nazi-Duitsland dwangarbeid verrichtten belasting moeten betalen op het pensioen dat ze krijgen, aldus Reynders. De heffing kan oplopen tot honderden euro’s. Reynders nam onlangs al contact op met de Duitse autoriteiten over de kwestie, maar toen zonder resultaat, meldden Belgische media.De Belgische Rijksdienst voor Pensioenen ontving tientallen klachten van dwangarbeiders of hun nabestaanden, nadat die een brief hadden gekregen van de Duitse fiscus. Het Duitse parlement besloot vorig jaar tot de heffing op de pensioenen van pensioengerechtigden in het buitenland. Zij geldt met terugwerkende kracht vanaf 2005. Talrijke Belgen, maar ook nog veel Nederlanders ontvangen een Duits pensioen omdat zij destijds voor de nazi’s moesten werken.

"Kunnen ze nu ook nog een rekening tegemoet zien voor kost en inwoning!"

In de Afghaanse provincie Ghazni zijn een vrouw en haar dochter gestenigd. Dat meldde de BBC vandaag. Volgens veiligheidsfunctionarissen zijn de Taliban hiervoor verantwoordelijk.

Toen de Taliban nog aan de macht was, gold in Afghanistan de sharia-wetgeving en was steniging de gebruikelijke straf voor vrouwen die overspel hadden gepleegd. Onder de huidige regering is het echter verboden.

De steniging vond gisteren plaats op 300 meter afstand van het kantoor van de gouverneur in de stad Ghazni. Ook de bureaus van de politiecommandant en de door het Westen gesteunde Provinciale Reconstructie Team liggen vlakbij.

De Taliban zou beide vrouwen hebben beschuldigd van afwijking van de zedelijke normen en overspel. Volgens de veiligheidsfunctionarissen traden gewapende mannen het huis van de jonge weduwe en haar dochter binnen, werden ze mee naar buiten genomen en gestendigd. De buren grepen niet in en informeerden de autoriteiten ook niet.

De Taliban is erg sterk in de oostelijke provincie Ghazni. 11 van de 18 districten zijn er in handen van de streng islamitische Taliban.(ANP/Redactie)

AD |11/11/11 | 09u48

• Afgelopen dinsdag heb ik in het Maasstad Ziekenhuis een “slaapendoscopie” gehad omdat ik maar niet kan wennen aan die “CPAP”.
• Vandaag heb ik te horen gekregen dat eerst de logfiles van mijn CPAP moet worden uitgelezen om er zeker van te zijn dat het stoppen met ademhalen ’s nachts een ‘mechanische’ en geen ‘neurale’ oorzaak heeft. Omdat ik al een septumcorrectie en het verwijderen van het grootste deel van de huig en het zachte gehemelte (uvulo-palato-pharyngo-plastiek: UPPP) ook al is gebeurd komt bij een ‘mechanische’ oorzaak alleen nog een ingreep in aanmerking waarbij de onderkaak naar voren wordt verplaatst. Dit is een uitgebreide operatie waarbij de onderkaak net achter de verstandskiezen wordt doorgezaagd en naar voren wordt gebracht. Met schroeven wordt de onderkaak in een andere positie vastgezet. Omdat de vorm van de onderkaak door de operatie verandert, is vaak een nabehandeling door een orthodontist nodig om de stand van de tanden aan te passen aan de nieuwe vorm van de onderkaak.
• 24/11 krijg ik in het het Erasmus MC een “spinale angiografie” omdat bij mij (na heel veel onderzoeken en MRI’s) de zeldzame aandoening “spinale durale arterioveneuze fistels” is gediagnoseerd.
  • Het behandelingsplan is als volgt;
    • Doel van de angiografie is om vast te stellen waar de fistels zich bevinden en of deze tijdens een angiografie kunnen worden afgesloten; wordt deze angiografie door Dr Brouwer zelf uitgevoerd en ze kunnen worden afgesloten, dan gebeurt dit ook. Als hij niet zelf de angiografie uitvoert, dan gebeurt er verder niets en is het “slechts” een onderzoek ter voorbereiding van de daadwerkelijke ingreep.
    • In het laatste geval zullen de fistels tijdens een nieuwe ingreep worden afgesloten door Dr Brouwer; hetzij door een angiografie van binnen uit, hetzij via een operatie.
    • Daarvoor moet ik eerst de 17e naar het Erasmus MC voor een uitgebreid medisch onderzoek.
• Vandaag naar het Ikazia-ziekenhuis geweest voor een second opinion van mijn linker-schouder. De orthopeed van het Maasstad-ziekenhuis had namelijk gekozen voor een conservatieve therapie met o.a. injecties met Cortisone en Lidocaine. Maar dat biedt op de lange termijn geen soulaas. Binnen 4 weken wordt ik nu geopereerd aan de Artrose en “schouder impingement”.

Voor de rest is alles goed met me, hoor…..   AKG!     

Een blinde vrouw en haar geleidehond zijn gisteren in Heerhugowaard bekogeld met vuurwerk. De vrouw maakte met haar geleidehond een avondwandeling, toen vlakbij haar en haar hond zwaar vuurwerk ontplofte. Daarna hoorde ze een onbekend aantal mensen wegrennen.

De data staan nu vast;

• 17/11 om 14:00 uur melden bij de zusterspost van “kliniek 6 noord” voor een medisch onderzoek
• 24/11 om 07:30 uur melden bij de zusterspost van “kliniek 6 noord” voor de angiografie

‘Verbind het eigen huis en het pensioen met zorg.’ Dat idee oppert Paul Schnabel, directeur van het Centraal Planbureau (CPB). ‘Als ouderen een eigen huis hebben, zouden ze de waarde kunnen inzetten om de zorg te financieren’, aldus nog Schabel.

Schnabel zei dit vandaag in een interview in de Volkskrant waarin hij het heeft over de stijgende zorgkosten door de vergrijzing. Mensen zouden er dan wel in hun huis blijven wonen, maar een deel van de waarde gebruiken voor de zorg, in plaats van de opbrengst van het ouderlijk huis voor de kinderen te reserveren als erfenis.

Weer een luchtballon. Hoewel er situaties zijn dat dit best redelijk zou kunnen zijn, ben ik bang dat de man nu zelf ernstig aan zorg toe is…............(HWu)

(ANP/ Redactie AD)

Doofpotten kosten miljoenen

(ANP/RedactieAD)